اگر سه سال پیش - یا همین حدود ها -  کسی از من می پرسید که از خودت بگو چند ساعتی حرف می زدم. ولی الان اگر این سوال را بپرسند بعد از کلی فکر می گویم . هوا بهتر شده نه؟
چرایش را نمی دانم. به نظرم وقت آدم مقابل بسیارمهمتر از شنیدن عرایض من است  . 

خلاصه قصه از اینجا شروع شد که من ترسیدم لال بشم.  اوت بیرون که الکن الکنم. تا من فکر کنم که بعد I wish  جمله در چه شکلی ظاهر می شود .. به ایستگاه خانه ام رسیده ام و باید پیاده بشوم. از خودم هم که حرف نمی زنم. خوب کلی حس لال شدن من را گرفته است.

گفتم بیایم هم از روی چشم و هم چشمی .. هم از روی  دل کمی از خودم بگویم.
هوا بهتر شده نه؟

* قلت های املایی من را عفو بفرمایید. دکتر گفطه که هیچوغت به گزشطه نگاه نکنم!!