در روزنامه ایران خواندم :

  اجبارى شدن آزمایش سلامت دختران اتهام است

به عقیده عبدالکریم پژومند مدرس دانشگاه و مشاور کمیسیون پژوهشى سازمان پزشکى قانونى، اجبارى شدن انجام آزمایش سلامت دختران قبل از ازدواج، در نظر گرفتن اصل اتهام است و اصل بر اتهام، تجاوز به حقوق انسانها است. در همین ارتباط فروزان عسگرى کارشناس پزشکى قانونى نیز عنوان کرده است: اگر آزمایش سلامت دختران شکل قانونى به خود بگیرد، نقض حقوق فردى است.

توضیحات : سلامت یعنی نداشتن رابطه جنسی قبل از ازدواج.

بعد از خواندن این متن چند نکته به ذهنم رسید:

    

         نمی دانم سر کدام خیابان ایستاده بودم که آمد. کاغذ سفید دستش بود. گفت که حامله است.
گفتم : از کی ؟
 کاغذ سفید را زمین انداخت و رفت.  کاغذ را بر داشتم . تند راه نمی رفت. دستش را گرفتم. دستمال سفید دستش بود.

گفتم : معذرت می خواهم. تو که بهتر می دانی او بخاطر بچه دار نشدنم از من جدا شد.

گفت که از دکتر پرسیده , دکتر گفته است که می شود. من و قبلی با هم سازگار نبودیم, مثل اسید ضعیف و باز ضعیف که بر هم اثر نمی کنند. و حالا او باز قوی بود. قبول کردم.

گفت : نگهش داریم, نه ؟

گفتم : باشه.

گفت : باید ازدواج کنیم, چون اینطوری درست نیست.

قبول کردم.

        مادرم گفت : تو دیگر چقدر ساده ای! تو که بچه دار نمی شوی. این ها همش بهانه است.

خواهرم گفت : چقدر بعضی از زنها بلدند که .. آه , باز در رفت .

رو میزی را که می بافت نشان مادر داد.

مادر گفت : نکش , نخ را نکش.. بده من درستش بکنم.

گفتم : تمام نشد.

مادر گفت : دوازده نفره است. برای سرویس ناهارخوریش می بافد.

گفتم : کدام سرویس؟

گفت : ناهارخوری , توی ژورنال انتخابش کردیم. سفارش می دهیم , بعدا.

گفتم : ازش خبری نشد؟

گفت: ماه پیش مادرش زنگ زد. گفت خانه جدیدش تلفن ندارد. ولی با آنها تماس گرفته گفته تا بهار می آید.

خواهرم گفت : درست شد؟

مادر گفت : آره , ولی زیاد نخ را نکش از دو جا نازک شده. باید زودتر تمام شود. خیلی وقت نداریم.

       عروسی ما بهار بود. مادرم و خواهرم نیامدند. بچه که بدنیا آمد,مادرم گفت که اصلا شکل من نیست. نگاهش کردم. شکل همه بچه هایی بود که تا به آن روز دیده بودم. قرمز با لثه های بی دندان و دماغ کوچک. شکل هیچکس نبود و شکل همه کس بود. گریه می کرد.

      نمی دانم چه فصلی بود. پاییز بود یا اول زمستان که گفت : "افسردگی شدید دارم. دکتر گفته باید محیطم را عوض کنم. "

گفتم : یعنی چه؟

گفت : باید بروم خانه جدا بگیرم. باید تا مدتی شما را نبینم.

گفتم : شما؟

گفت : تو و بچه.

 
        از صدای گریه بچه بیدار شدم. نبود. رفته بود. مادرش گفت :"گفته دنبالش نگردید. خودش بر می گردد. خوب که شد." خوب نشد. برنگشت.بعضی وقتها بچه از من می پرسد که مادرش کجاست. می گویم : " یک کشور دیگر ." نمی پرسد کجا یا چرا. هیچ وقت نمی پرسد چرا. بعضی وقتها یک چراهایی را که به نظرم خوب است که بداند برایش توضیح می دهم. مثل اینکه چرا باران می بارد . نگاهم می کند. گوش می دهد ولی می دانم که اهمیتی نمی دهد. من هم اهمیت نمی دهم. همیشه همه چیز همانطور می شود که باید بشود, این دیگر چرا ندارد. فقط یکبار از مادرم پرسیدم که چرا رومیزی خواهرم تمام نمی شود؟ گفت:" خودش شبها هر چه را که بافته می شکافد."  چشمهایش را پاک کرد.

مکان :‌تهران
زمان : روزی از روزها در دو ماه گذشته

    ماشین را پارک می کنم. در کیفم بدنبال سکه برای پارکومتر می گردم. ندارم. به مغازه خواربار فروشی می روم. اسکناس صد تومانی را به مرد مغازه دار می دهم. چهار سکه بیست و پنج تومانی به من می دهد. سکه ها بسیار کوچکتر از قبل هستند. دلیل را می پرسم . 
مرد می گوید :‌شما هم با اصحاب کهف تو یه غار بودی ؟.. سکه قبلی ها آب رفته.. پول که دیگه ارزش نداره... صد تومنی را هم می خواهند سکه کنند..
سکه پنجاه تومانی را نشانم می دهد. اندازه پنج تومانی سابق است. به خیابان بر می گردم. سکه بیست و پنج تومانی را در پارکومتر می اندازم. دستگاه کماکان صفر را نشان می دهد. فکر می کنم دستگاه خراب است.  سکه دیگری می اندازم. عددی را نشان نمی دهد. مطمئن می شوم که دستگاه خراب است. برای پنجاه تومان از دست رفته غصه می خورم.
در رستوران نشسته ام. از پنجره ماشین را نگاه می کنم.
دوستم می گوید : رفتی آنجا ماندی که چی؟ .. برگرد همین جا... پیش خانوادت ... توی مملکت خودت.. 
پلیس ماشین من را دور می زند. روبروی پلاک ماشین می ایستد. شروع به نوشتن می کند. از رستوران بیرون می دوم. به ماشین که می رسم جریمه را سریع جدا می کند. زیر برف پاک کن می گذارد. 
می گویم : سلام .. دستگاه خراب است . من پنجاه تومان انداختم .. ولی دقیقه ای به صفر اضافه نکرد. 
مرا نگاه نمی کند. راه می افتد. پارکومتر بعدی را بررسی می کند.
می گویم :‌سرکار.. من پنجاه تومن انداختم..
نگاهم نمی کند .
می گوید: از کجا بدانم.
می گویم : دروغم کجا بود. می خواهید الان بیست و پنج تومان دیگر بندازم .. خودتان ببینید.
سکه را نشانش می دهم.
می گوید: هان.. این سکه جدید ها را قبول نمی کند.
می گویم : من از کجا بدانم .. روی پارکومتر که ننوشته است..
به سمت ماشین بعدی میرود.
می گوید: من نمی دانم.. به من گفته اند. هر ماشینی دقیقه هاش صفر بود بنویس.
می گویم : باشد..
برگه را نگاه می کنم. هفت هزار تومان است. پشت برگه را نگاه می کنم. تلفن رسیدگی به شکایات در پاره کردن سرسری برگه دو نیم شده است. دنبالش می روم .
می گویم :‌سرکار.. این تلفن واحد رسیدگی به شکایات را بدهید.. من به آنها بگویم.. که روی پارکومتر بنویسند چه سکه هایی معتبر است.
می ایستد. یکی دیگر از همکارانش هم آنجاست. 
می گوید: اه.. چه گرفتاری شدیم ها... خانم .. یک ذره از اون قرو فر و بزکت کم کنی .. پول این جریمه را راحت می گذاری کنار . انقدر هم ما را اذیت نمی کنی..
پلیس و دوستش می خندند. دلم می خواهد گریه کنم.


مکان :‌باز هم تهران
زمان :‌روزی از روزها در دو ماه گذشته

    خروجی بزرگراه ترافیک سنگینی دارد. اکثر خودروها در دو مسیر انتهایی سمت راست به صف آرام به جلو حرکت می کنند. یک خودرو دیگر مانده است که از بزرگراه خارج شوم. پژو سیاه رنگی از سمت چپ جلوی ماشین من می پیچد. سپرش به سپر ماشین من می خورد. ترمز می کنم. پژو می رود. پلیس کنار ماشین من ایستاده است. خودروها را هدایت می کند.
به من می گوید : برو .. چیزی نشد.
می گویم : ولی ناگهان پیچید جلوی من و زد به سپرم . شمارش را یادداشت کردید؟
می گوید: ناراحتت کرد... نه من شمارش را یادداشت نکردم.. ولی تو بیا شماره من را یادداشت کن .. هر کی بعد از این اذییت کرد.. بگو من جریمش کنم.
 پدال گاز را فشار  می دهم و می روم.  دلم می خواهد گریه کنم.

من اینجا هستم
بالتیمور....
نظری ندارم...
اینرتت هم فعلا ندارم ..( می دانم که نمی شود مالک اینترنت بود.. منظورم دسترسی بود. ( می دانم که الان دسترسی دارم.. این از کتابخانه است .. عاریه است ))
چند نظریه جدید... برای خودم...
یک :آسمان تا اینجا که یک رنگ بود....
دو: برای تنهایی نهایتی نیست... من امروز از دیروز که فکر می کردم آخر تنهام... تنهاترم...